Hoe creëren we een hedendaagse zen?

Zen is vanuit het Oosten naar het Westen gekomen en zoekt nu hier zijn weg. Sommigen proberen zo trouw mogelijk te blijven aan de oorspronkelijke traditie. Maar ook die tradities zijn niet oorspronkelijk. Het Chinese boeddhisme is ooit uit India gekomen en op Chinese bodem getransformeerd tot zen. En de vraag naar een meer hedendaags boeddhisme stelt zich ook nu in de snel veranderende Chinese samenleving.

Toen wij eind jaren '80 in Indonesië het Chinese zenklooster van Jinarakkhita (Teh-Ching), de leraar van Ton Lathouwers bezochten, waren we verbaasd over de beelden, de rituelen, de gezangen. Het was een hele cultuurschok. Jinarakkhita moest lachen als we hem erover aanspraken. Maar hij was heel duidelijk: ‘Jullie moeten dit niet overnemen, jullie moeten jullie eigen weg vinden.’

Hier staan we dan, als een lekentraditie, in een wereld die snakt naar diepgang, zoekend naar hedendaagse woorden en vormen. De toespraken die ik de voorbije jaren uitgeschreven heb, zijn daar een neerslag van.

Onderstaande tekst: ‘Vijf Kleuren Zen’, is geen toespraak. Er staat ook niets nieuws in. Het is meer een manifest of een pamflet, een basis voor iedereen die in onze traditie zen wil beoefenen. Je kunt dat op jezelf doen of met een aantal mensen een groepje starten om samen te mediteren.

Voel je vrij om deze tekst te delen met wie er ook interesse in heeft. Als je meer wil lezen zijn er de uitgeschreven zentoespraken. 
Maar in zen is doen altijd belangrijker dan lezen.